حسین یاغچی/ امید كریمی :دو ساعت مانده به افتتاح برج میلاد، با محمد باقر قالیباف، در دانشكده جغرافیای دانشگاه تهران گفت‌وگو كردیم. وارد اتاق كه شد از خستگی‌اش گفت و اینكه شب قبل فقط یك ساعت خوابیده، چون مجبور بوده، به عنوان خلبان، كلی هوانوردی كند. از تهران به مشهد، از مشهد به بحرین، از بحرین به مشهد و از مشهد به تهران. می‌گفت در ماه رمضان، پرواز نداشته و حالا می‌خواهد جبران كند. وقتی از او پرسیدیم كه چه علاقه‌ای دارد این همه كار كند، به ما جواب دندان‌شكنی داد: «مثل شما هستم كه می‌خواهید به زور هم كه شده در هفته‌نامه، كار روزنامه را بكنید.»

شرط كرده بود كه سوال سیاسی نپرسیم. ولی مگر می‌شود از تاخیر در افتتاح برج میلاد پرسید و سرنوشت مونوریل و مترو را جویا شد و ردپای سیاست را نادیده گرفت. گفت كه به مردم قول داده به حاشیه نپردازد و صرفا به امورات شهر رسیدگی كند و انصافا هم موقعی كه بحث پروژه‌های شهرداری پیش كشیده می‌شد سرحال‌تر حرف می‌زد طوری كه بعید می‌نمود در بهار 88 بخواهد در عرصه‌ای بالاتر وارد آزمون دیگری شود. می‌خواستیم اینها را از او بپرسیم. اما قرار بود این مصاحبه به كار تهرانی‌ها بیاید و در آن از مترو و بی‌آرتی تا تونل توحید و معماری برج میلاد سخن به میان آید. حرف‌های سیاسی هم بماند برای بعد. شاید بهار 88. البته شاید.

اگر امروز به شما پیشنهاد می‌شد یك چنین برجی مانند برج میلاد با امكانات و قابلیت‌هایی كه در نظرگرفته است، در تهران ساخته شود، آیا با احداث آن موافقت می‌كردید؟ اگر موافقت نمی‌كردید، دنبال چه پروژه جنجالی و مهمی‌می‌رفتید؟
معتقدم بین پروژه جنجالی و مهم خیلی فرق است. گیر كشور ما این است كه یك پروژه مهم را جنجالی می‌كنیم و یا می‌خواهند یك اتفاق جنجالی را مهم جلوه دهند. بله، حتما من اگر یك پروژه مهمی‌بود، برای آن تصمیم می‌گرفتم نه یك كار جنجالی. نه اینكه بگویم برج میلاد یك پروژه جنجالی است. بررسی‌هایی كه من داشتم این بود كه همان روز همه می‌خواستند این برج میلاد را بسازند، انصافا مطالعات كاملی داشتند. حتما یك سازه‌ای مثل برج میلاد در ابعاد مختلف برای تهران مورد نیاز بوده. ولی اگر من امروز بودم، حتما پروژه مهمی‌را برای تهران تصمیم گرفتیم كه این كار هم شده است. 

چه پروژه‌هایی؟
در حوزه كالبدی شهر پروژه‌های مهمی‌اتفاق می‌افتد؛ طرحی را كه داریم برای تونل توحید انجام می‌دهیم، حتما پروژه مهمی‌برای شهر تهران است. به هرحال در این شهر آمدند و تونل رسالت را ساختند با این ابعاد و به نظر من از آن ترسیدند. تونلی كه می‌شد با 25 ماه ساخته شود، 10 یا 11 سال ساخت و افتتاح آن طول می‌كشد. آن روز كه من روز شمار برای تونل توحید گذاشتم، چند نفر از دوستان كه پیش از این وزیر بوده‌اند و حق استادی در مدیریت به گردن من دارند، نامه زدند كه از تو بعید است با سابقه مدیریتی كه داری، آبروی خودت را با این كار به تاراج می‌دهی. حتی تا 20 روز مانده به افتتاح تونل رسالت، بر این حرف خودشان بودند. همان وزیران سابق باور نداشتند. تا اینكه یكی از آنها نامه زد و گفت كه حالا قبول می‌كنم سرزمان‌بندی خودش تمام می‌شود.

تونل توحید چه موقع به بهره‌برداری می‌رسد؟
طبق برنامه ریزی ما باید آبان ماه سال آینده آماده شود. احتمال می‌رود كه با توجه به سرعتی كه ما داریم، زودتر هم آماده شود.

تونل توحید در زمان شما طراحی شد؟ چون در طرح‌ها و برنامه‌های تهران همیشه میدان توحید به عنوان گذرگاهی غیرهمسطح دیده شده است.
غیر از این هم نیست. اما تونل توحید كاملا در زمان ما طراحی شده است. پیش از آن ایده بوده كه تونل بزنند، پل بزنند و یا كارهای دیگر. اینها فقط ایده بود. اما اینكه تونل بزنند، چگونه ساخته شود، دوقلو باشد یا روی هم بزنیم، عرض آن چقدر باشد، شیب چقدر و مسائل دیگر، همه در زمان ما طراحی شد. تونل صدر نیایش هم كاملا در زمان ما طراحی شده است. حتی ایده این تونل هم نبود. من زمانی كه مجموعه كالبدی شهر و بزرگراه‌های شمال به جنوب را نگاه می‌كردم، می‌دیدم كه بزرگراه شهید بابایی كه ادامه‌اش می‌شود صدر، ادامه‌اش می‌آید به بزرگراه مدرس قطع می‌شود و نیایش از منتهاالیه غرب شروع می‌شود و در خیابان ولی عصر قطع می‌شود.

دیدیم كه باید این دو بزرگراه به صورت شرقی غربی به هم متصل شوند. این فكر نبود. اما دیدیم با تكنولوژی می‌شود این كار را كرد. كلنگ پروژه را هم زدیم، زمان بندی هم زدیم. انشالله در زمان مناسب هم تمام می‌شود.

پس به جای اینكه پروژه‌هایی در ارتفاع داشته باشید، پروژه‌های كالبدی و در زیر شهر دارید.
معتقدم شهرهایی می‌توانند سالم‌باشند كه در حوزه كالبدی كه بیش از روی زمین هستند، زیر زمین باشند. تهران از شهرهایی است كه در زیر زمین نیست. زیرزمین تنها تونل رفت و آمد خودروها نیست. تونل آب و فاضلاب هم هست. تونل حمل و نقل مترو هم هست. تونل جمع‌آوری آبهای زیرسطحی هم هست. در طول سه سالی كه من در تهران هستم، ما بیش از 270 كیلومتر تونل جمع‌آوری آب‌های زیر سطحی احداث كرده‌ایم. كسی هیچ وقت ندیده است. پروژه‌های مهم هم در دست ساخت هست.

غیر از طرح‌های كالبدی هم كارهای مهمی‌انجام شده است؟
شورایاری‌ها یكی از آنها بود. نقش مردم در توسعه سیاسی. ما طبق قانون اساسی وظیفه داریم این كار را انجام دهیم. انصافا وزارت كشور در برگزاری شورایاری‌ها مخالفت می‌كرد. اما محكم پای آن ایستادیم. خیلی هم پرشور بود. بیش از 540 هزار نفر در انتخابات شورایاری‌ها شركت كردند. وقتی برای خود شورای شهر 700-600 هزار نفر شركت می‌كنند، این تعداد شركت كردن برای شورایاری‌ها تعداد زیادی است. یا بحث فضای مجازی شهر، ما افتتاح 70 دفتر الكترونیك شهر را داشتیم. همه كارهای مردم با شهرداری در بخش شهری و شهرسازی است و با این دفاتر انجام می‌شود كه خصوصی است. در حوزه مالی هم ما كاملا شفاف عمل كردیم. 

در افتتاح و پایان پروژه برج میلاد تاخیر زیادی بود. با توجه به اینكه سیستم‌های مخابراتی از 14 سال پیش تغییرات زیادی داشته است و عملا هیچ سیستم آنالوگی وجود ندارد، آیا در كاربری برج میلاد تغییراتی انجام شده است؟
امروز برج میلاد با تكنولوژی 2008 افتتاح می‌شود. هم در ساخت و هم در نوع كاربری. حتی در بخش تلویزیونی، كاملا سیستم‌های دیجیتالی پیش‌بینی شده است. بیش از 18 ماه است كه تیم فنی ما با یك مشاور خارجی و كارشناسان صداوسیما برای نصب دكل‌ها برای سیستم‌های دیجیتالی بحث می‌كنیم. پیش بینی برای فضای بالای برج، برای دیجیتال است. می‌دانید كه فضای بالای برج، بزرگترین سازه راس در میان برج‌های مخابراتی است. 13هزار متر مربع زیربناست. كاری كه آنجا پیش بینی شده، دیجیتال است. بحث مربوط به سیستم‌های موبایل، تلویزیونی، فناوری اطلاعات همه آپ دیت شده‌اند. بیشتر از 100 دستگاه دولتی می‌خواهند كاربری‌هایشان را از این برج استفاده كنند. به همین دلیل می‌گوییم و اطمینان داریم كه همه هزینه برج میلاد در مدت پنج سال از محل درآمدش مستهلك می‌شود.

زمانی كه شما كار را تحویل گرفتید، چند درصد كار پیش رفته بود؟
عادت ندارم كه بگویم در عصر چه‌كسی چقدر كار پیش رفته است. من از همه افرادی كه در این كار بوده‌اند، از كسانی كه ایده اولیه را داده‌اند تا آنهایی كه می‌خواهند فاز دو را شروع كنند، تشكر می‌كنم. مخصوصا از مدیریت‌های شهری كه در راس این كار بوده‌اند. اما اگر بخواهم عددها را گرد كنم با تغییرات یك درصد یا یك و نیم درصد، زمانی كه ما برج را تحویل گرفتیم، 40، 42 درصد كار پیش رفته بود. در دروه مدیریت ما، حدود 58 درصد كار پیش رفته است.

شما به عنوان یك معضل به برج نگاه می‌كردید؟
نه به عنوان معضل، به عنوان پروژه‌ای كه برای تهران فقط هزینه دارد و خسارت می‌بیند. اگر اشتباه نكنم آن موقع اعتبار برج در سال حدود پنج میلیارد تومان بود. این پول فقط هزینه نگهداری برج است. مثل خیلی از پروژه‌های دیگر. گفتیم كه بالاخره برای پروژه تصمیم گیری شده، یك بررسی كردیم، پروژه به‌روز شد و الان برج میلاد با آخرین تكنولوژی و كاربری مناسب به بهره برداری رسیده است. 

مدیریت پروژه را كه عوض نكردید؟
نه. پروژه پیمانكاران متعدد داشت. ما بلندپایه را كه پیمانكار اصلی بود، حفظ كردیم. حتی مدیریت تونل رسالت را هم عوض نكردیم. اما شما از این شركت‌ها بپرسید فرق مدیریت قبلی با الان چیست. همان كسی كه در 11 سال تونل رسالت را ساخت، اكنون در كمتر از سه سال تونل توحید را می‌سازد. ما در برج میلاد، شش هزار و 120 آیتم كاری را دنبال می‌كردیم. 

این پیشرفت شما ریالی است یا فیزیكی است؟
هم ریالی است و هم فیزیكی. حجم بتن با حجم كار متفاوت است. بله، 70 درصد بتن‌ریزی انجام شده بود. اما آیا 70 درصد كار انجام شده است؟ نه. حجم ریالی كه قطعا بیشتر از این بوده است. می‌دانید همان شیشه‌ای كه بالا می‌رود. چقدر كار می‌برد؟ رستوران گردانی كه در آن بالا است، تنها یك نمونه در استرالیا وجود دارد؛ انتقال تكنولوژی از آنجا انجام شده است. از نظر فنی شاید ساده‌ترین كار همان بدنه بتنی كار بود. اما از نظر فیزیكی و ریالی، كار بسیار بیشتری انجام شده است.

در دوره مدیریت شما برای پروژه‌های مختلفی، هزینه‌های زیادی شده است. آیا لزومی‌دارد چنین هزینه‌های هنگفتی انجام شود؟
ما هزینه زیادی نكردیم. هر جای دنیا الان بخواهند برج میلاد را بسازند، حتما بیشتر از 400 میلیون دلار هزینه خواهد داشت، اما با 260 میلیون دلار برج میلاد را ساختیم. بسیار ارزانتر از بقیه جاها. ما هزینه كردیم، اما این نیست كه با ضرب پول اینجا را ساختیم. 

اما این هزینه از اول شروع به كار است.
ما اگر بخواهیم همین الان برجی مثل میلاد را بسازیم، باید بیشتر از 400 میلیون دلار هزینه كنیم. 

چرا برج میلاد با این همه سال تاخیر به بهره برداری می‌رسد؟
تا سال 72 مطالعات اولیه را انجام دادند، از 72 تا 76 طراحی پروژه انجام شد. عملا از سال 76 استارت اجرایی كار زده شد كه برای آن سه سال زمان اجرا در نظر گرفتند. اما از آن پس به هر دلیل یا نقدینگی نداشتند، مدیریت نبود. به هرحال كار پیش نرفت. شاید در ذهن‌شان این بوده كه قدرت مالی ندارند، درآمدها به اندازه نیست. من نمی‌دانم.

اما معتقدم نباید هیچ پروژه نیمه تمامی‌در شهر باشد؛ چه آسفالت، چه لكه‌گیری، چه جدول جوی آب چه كار فرهنگی تا برج میلاد. من هیچ گاه نگفتم كه برج میلاد 250 میلیارد پول می‌خواهد، از خیر آن بگذرم، چند تا پروژه دیگر درست كنم كه شاید از بعضی جهات هم یك اثرات دیگر با یك معانی دیگری داشته باشد. من اعتقاد دارم كه اگر برج میلاد تمام نشود، هزینه دارد و از حالا باید به عنوان یك درآمد پایدار برای شهر باشد. 

به نظر می‌رسد بیش از اینكه معماری سازه راس و لابی ایرانی باشد، به معماری‌های كشورهای عربی نزدیك شده است.
از قضا روی نمای برج‌های بلند دنیا مطالعه كردم. بیشترشان همان نمای بتنی را حفظ كرده‌اند. خود بتن همان قابلیت خودش را دارد. اما داخل برج، با بتن، معماری بسیار زیبای سنتی ایرانی كار كردیم. بهترین نقش در آنجا دیده می‌شود. واقعا شاهكار كرده‌اند. در برج میلاد، خیلی پیشرفته‌تر از اتفاقی كه در تونل رسالت افتاده است، انجام شده. ما واقعا از بهترین معماران كشور را آنجا گذاشتیم.

شما عقیده دارید معماری برج میلاد نماد معماری ایرانی هست؟
نمی‌توانم بگویم همه حرف معماری سنتی ایرانی آنجا هست. اما می‌خواهم بگویم هر آنچه كه شده، زدیم. یعنی حتما معماران ایرانی نگاه كنند، نمی‌توانند بگویند این كار را می‌توانستند بكنند اما نكردیم. به اضافه اینكه برج میلاد بیشتر یك سازه غربی است تا ایرانی.

تبلیغات زیادی می‌شود كه برج میلاد نماد جدیدی از تهران است. آیا شما این نظر را قبول دارید؟
نه، من معتقدم حتما می‌توانیم برندهای بهتر از برج میلاد برای تهران داشته باشیم. البته به شرط اینكه بیشتر دقت كنیم، زمان را از دست ندهیم. به نظرم برج میلاد یكی از آنهاست. 

مثال می‌زنید؟
به نظر مصلا را اگر كارش را خوب پیش ببریم، سرعت لازم را بهش بدهیم، حتما مصلای تهران به عنوان یك شاهكار ایرانی و اسلامی، برندی برای تهران خواهد بود. مصلا به نظر ما جامع‌تر از برج میلاد برای برند شدن است. 

كل معماری ما اكنون به معماری عربستان بیشتر نزدیك شده است تا معماری اصفهان و معماری سنتی ایران. مثلا رواق‌هایی كه جدیدا به زیارتگاه‌های ما اضافه می‌شود، نزدیك به مسجد‌الحرام است. شكوه دارد.
نه واقعا نیست. بعضی جاهای عربستان ممكن است برای مدتی جذاب باشد، اما بعد از یك هفته خسته كننده می‌شود. اما رواق‌های حضرت رضا (ع) را هرچه می‌بینیم، باز هم جذاب است.

یكی از بحث‌های همیشگی در شهرداری‌های گذشته این بود كه ما از این حالت شهر ایرانی اسلامی‌خارج می‌شویم و باید مانعی برای آن ایجاد كنیم. به نظر شما ما الان دراین زمینه پیشرفت كرده‌ایم؟ اصلا شدنی است؟
به نظر من معماری تهران، یك معماری بی‌هویتی است. اما در طرح جامعی كه پیش بینی شده، ما در این چیزها پیشرفت كرده‌ایم. نوع قوانین را اصلاح می‌كنیم. ما الان به عنوان شهرداری در معماری داخلی خانه‌های مردم دخالت می‌كنیم كه مثلا چرا آشپزخانه را آنجا گذاشته‌ای و فلان اتاق آنجاست. اینگونه نباید باشد. ما معتقدیم كه شهرداری باید در كف و بر ساختمان دخالت كند، در تراكم دخالت كند، یكی در سازه دخالت كند كه امنیت كار را تضمین كند، یكی هم در نمای ساختمان. نمای ساختمان، مهمتر از دخالت در نمای داخلی خانه است. معماری داخلی، سلیقه فرد است. اما در نمای ساختمان، این ما هستیم كه باید تعیین كنیم چه كاری بكند، چه چیزی استفاده كند، چوب باشد، فلز باشد، سنگ باشد. 

این نظر، قانون شده است؟
این را در قانون جدید قرار داده‌ایم. این اختیار شهر است. نمای ساختمان، حق صاحب منزل نیست، حق عمومی‌جامعه است. در دنیا هم ضوابط دارد. اگر كسی بخواهد در پاریس خانه بسازد یا نوسازی كند، باید نمای ساختمان را شهرداری برایش طراحی كند. اینها را در طرح جامع اصلاح می‌كنیم. نمای ساختمان را ما كنترل كنیم، سازه و كف و بر را ما كنترل كنیم، تراكم را ما كنترل كنیم.

در بازسازی بافت‌های فرسوده این اتفاق می‌افتد؟
اگر اتابك را ببینید، ما محله به محله، طرح منظر را اجرا می‌كنیم. این در كل تهران دیده شده است. مثلا در برخی جاها مثل منطقه 12 ما رفتیم به سمت حیاط مركزی، یا در دیگر مناطق باغ مسكونی. 

برگردیم به برج میلاد؛ قرار بود ساختمان‌های جنبی هم در كنار برج ساخته شود. این دفاتر جنبی چه موقع ساخته می‌شوند؟
در مجموعه برج میلاد، چند پروژه همزمان با هم افتتاح شده است؛ خود برج میلاد، سالن همایش‌ها، نیروگاه برق 63 كیلووات، راه‌های دسترسی برج میلاد كه از شهید حكیم است از كنار پارك پردیسان، رستوران در لابی. اما فاز دوم كه كنار اتوبان شهید همت است كه تجهیز كارگاه انجام می‌شود، شامل هتل پنج ستاره است، مركز تجاری و یك مركز اداری كه مراحل نهایی خودش را انجام داده و سرمایه گذاران ایرانی و خارجی با هم مشاركت كرده اند. این سه مركز 36 ماهه تمام می‌شود.

افتتاح رسمی‌برج چه زمانی است؟
روز 29 و 30 آبان ماه است كه اجلاس شهرداران كلان شهرهای ایران در مركز همایش‌های برج میلاد برگزار می‌شود. ما برای این مراسم شهرداران سابق تهران و وزرا و جمع زیادی از مسوولان نظام را دعوت خواهیم كرد.

برجی كه با این مشخصات و امكانات افتتاح می‌شود، می‌تواند نشانه‌ای از اقتصاد آزاد باشد، اما عملا برنامه‌های دولتی به سمت اقتصاد دولتی می‌رود. این دو با هم همخوانی ندارد.
من فكر می‌كنم برج میلاد برای توریست‌هاست، برای دفتر شركت‌های خارجی است. یك مركز فرهنگی، تجاری، اقتصادی و به طوركل یك برند برای شهر تهران است. سرمایه گذاران خارجی تصور نمی‌كردند به این سرعت برج میلاد به بهره‌برداری برسد. همین الان شش شركت خارجی برای سرمایه گذاری در این مجموعه در حال رقابت هستند. 

سهم نهادهای دولتی از برج میلاد چقدر است؟
هیچی، اینجا فقط شهرداری است. شهرداری اینجا را با پول مردم ساخته است. هر كسی بیاید برای استفاده از مكان‌های برج میلاد، باید هزینه اش را بدهد. ما می‌خواهیم شهر را اداره كنیم .

فكر می‌كنید برج میلاد می‌تواند با رقبای خارجی خودش رقابت كند؟ جاذبه‌های گردشگری تهران كمتر از بقیه شهرها مثل سئول و كوالالامپور است.
حتما می‌تواند. هم گردشگر خارجی و هم داخلی می‌آید. در مدت سه روز كه ما ثبت نام اینترنتی برای بازدید برج داشتیم، 15 هزار نفر ثبت نام كردند.

معمولا تاكنون دولت‌ها در ایران، با شهرداری هماهنگ بودند و حمایت‌هایی می‌شدند. اما حالا به لحاظ تشكیلاتی این ارتباط و همسویی را بین شهرداری و دولت نمی‌بینیم. شهرداری الان چقدر در استقلال از دولت موفق بوده است؟ در بحث‌های فرهنگی و مانند آن.
طبیعتا در دولت آقای‌هاشمی‌به دولت توجه زیادی می‌شد. هم خوب بوده هم بد. یكی از اتفاقاتی كه در دوره ما افتاده، این بوده كه به هر دلیلی دولت توجهی كه مانند گذشتگان باید می‌كرده، نداشته. این از نظر مدیریتی برای من سخت بوده است. اما در كل به سود شهر بوده. ما بگونه ای خودمان را برنامه ریزی كرده‌ایم كه خودمان می‌توانیم خودمان را اداره كنیم.

بحث دیگری داریم كه بحث مدیریت واحد شهری است و باید 23 وظیفه دولت به شهرداری‌ها واگذار می‌شد كه این اتفاق نیفتاده است. اینكه شهرداری‌ها را به عنوان یك دولت شهر ببینیم و حكومت‌های محلی را درست كنیم كه قانون اساسی ما این را دیده، ما درباره زیر ساخت‌ها بحث خودمان را كرده‌ایم، ولی روز به روز هم دولت هم مجلس شوراها و شهرداری‌ها را محدود كرده‌اند. با این حال من به مردم قول دادم كه نگران نباشند، ما از تمام ظرفیت خود برای پیشبرد كارها استفاده می‌كنیم. 

اما اگر دولت فشار بیاورد، كارها به مشكل می‌خورد.
عدم كمك دولت به ما، ما را عقب نمی‌اندازد. اما اگر دولت كمك كند، كارهای ما با سرعت پیش می‌رود. شما می‌گویید چكار كردید در همین تهران با همه كمكی كه دولت به شهرداری كرده، سالی دو كیلومتر مترو ساخته می‌شده، در 25 سال گذشته 50 كیلومتر. اما به سالی 15 كیلومتر رسانده‌ایم. 

عقیده این است كه آقای قالیباف دستش برای كار كردن باز است.
من به شما می‌گویم كه هیچ كس مانند دوره من به قانون پایبند نبوده است. همه كارهایی كه ما كردیم با مجوز شورا بوده است. در هیچ دوره ای مانند دوره من، شفافیت مالی وجود نداشته است. 

در دوره آقای كرباسچی، شهردار هم از حمایت دولت برخوردار بود و هم رهبری. شما هم حمایت رهبری را دارید.
مایه افتخار من است كه رهبری حمایت می‌كند. اما من می‌گویم دولت كه پول و امكانات دستش است كمك كند. من از اول امسال به مردم قول دادم سالی 15 كیلومتر مترو تحویل بدهم. این كار نمی‌تواند همین امسال اتفاق افتاده باشد. من سه سال برنامه‌ریزی كردم كه این قول را امسال بدهم. تا الان حدود سه كیلومتر از ما تحویل گرفته‌اند، تا 15 فروردین سال آینده، 12 كیلومتر دیگر هم تحویل می‌دهیم. حالا اینكه من قطار را از كجا می‌آورم، ریل را از كجا می‌آورم، تونل را چه جور می‌سازم دیگر مشكل من است. حالا اگر دولت كمك كند، ما می‌توانیم 15 كیلومتر را بكنیم 25 كیلومتر. اما اگر كمك نكند، كار تعطیل نمی‌شود.

شهرداری كه خودش به لحاظ مالی ضعیف نیست.
شهرداری‌ها حتما ضعیف هستند. در سال 1361 شهرداری‌ها مستقل شدند. همان زمان بنا بود لایحه‌ای برود مجلس، كه از نظر اقتصادی هم شهرداری‌ها مستقل شوند. هنوز این لایحه بعد از 26 سال نرفته در مجلس كه شهرداری‌ها از نظر مالی مستقل شوند. واقعا شهرداری‌ها مشكل دارند.

چگونه باید مستقل شوند؟ با عوارض؟ شهروندان باید به شهرداری مالیات بدهند؟
از درآمدهای پایدار. الان دولت مركزی مگر در تهران مستقر نیست؟ از خانه شما عوارض بگیریم، از وزارتخانه عوارض نگیریم؟ از مسوولان اداری عوارض نگیریم؟ مگر همه اینها آلودگی ایجاد نمی‌كنند؟ مگر ترافیك ایجاد نمی‌كنند؟ به هرحال اینها همه معارضند. غیر از اینها در بحث مالیات‌ها باید مردم بخشی از مالیات را به شهرداری بدهند. درواقع ما به دنبال مدیریت واحد شهری هستیم.

دولت باید همه امورات تصدی‌گری اش را رها كند. در حوزه نظری این بخش كاملا روشن است. اینكه می‌گویید شما كار مهمی‌انجام داده‌اید، می‌گوییم دو كار مهم انجام شده است؛ یك همه كارهای گذشتگان را تكمیل كرده‌ایم و نرفتیم غر بزنیم، نق بزنیم كار را تعطیل كنیم. بگوییم این كار بد است، آن كار بد است، با نظر خودشان تكمیل كردیم. هیچ پروژه نیمه تمامی‌در شهر تهران وجود ندارد؛ همه یا تمام شده‌اند یا روبه اتمام هستند. پروژه برج میلاد هم یكی از آن پروژه‌هاست. نگاه كنید؛ بعضی چیزها مثل مترو، قدیم و جدید نداریم. همیشه هست. حتی اگر نیویورك باشد. 

نظر منفی سازمان بازرسی نسبت به منوریل صادقیه
در بحث منوریل شهرداری هنوز زیر بار نرفته است. اما ممكن است دولت اصرار كند .
نه، به جهت فنی هنوز قانع نیستیم. نه ما قانع، كارشناسان قانع نیستند. منوریل یك وسیله حمل‌ونقل عمومی‌نیست. 

دولت می‌تواند فشار بیاورد.
به هر حال قوانین باید اجازه بدهد. فشاری نیست كه. هر چیزی به هر حال منطق خودش را دارد.

گویا سازمان بازرسی كل كشور گزارشی تهیه كرده بود درباره منوریل كه نظر منفی دارد.
بله، سازمان بازرسی نسبت به اتفاقی كه در صادقیه افتاده نظر منفی دارد. به هرحال احداث منوریل در صادقیه مجوز نداشته است، نه مجوز شورای شهر داشته، نه وزارت كشور و نه شورای عالی ترافیك. 

شورای عالی ترافیك همكاری چندانی با شهرداری ندارد.
از این مشكلاتی هست كه هست. اما من وارد این بحثها نمی‌شوم. اگر بخواهم دنبال این بحثها باشم دیگر نه می‌توانم برج میلاد بسازم، نه می‌توانم درآمد شهرداری را بالا ببرم، نه می‌توانم مترو بسازم، نه می‌توانم تونل بسازم، نه می‌توانم زیر ساختها را دنبال كنم. من به مردم تهران قول دادم به حاشیه نروم، وسط متن بایستیم و دغدغه‌های آنها را حل كنیم، به هیچ چیز دیگری هم فكر نمی‌كنیم. كار ما مایه افتخار است كه شورای شهر و شهرداری تهران، هم مسائل كوچك و جزیی شهر را با رویكرد محله محوری حل می‌كنیم و هم پروژه‌های ملی را پیش می‌بریم.

هم در حوزه فرهنگی، هم در حوزه اجتماعی، هم در حوزه روانی. ما امروز به موضوعات روحی و جسمی‌شهر می‌پردازیم. هم با آدم‌های شهر كار داریم و هم با ساختمان‌های شهر.