اورنگ جان
میبینی كه هنوز نیامدهام و این بدان جهت است كه چند روزی رفته بودیم دارجان و سوخته و خسته برگشتیم و ضمنا تا آخر این ماه هم با قرب احتمال خبری نیست چرا كه رفیق سفری ندارم و اگر پیدا كردم شنبه حركت خواهیم كرد. برای نیكنژاد دهتایی فرستادم و تقاضایی در مورد همكاری، تو هم اگر دسترسی داری نامهای قلمی كن شاید دمگرمت اثری داشته باشد، ضمنا بیشتر به خودت بپرداز كه این شهر خیلی تهی است و این را جدی میگویم فقط قیافه است و ادعا، از ادبیات گذشته حرفهایی شنیدهاند سرسری و از حال هم فقط شب است و زمستان و بهار و مثلا سمبولیست مقلد از نیما كه حساب آنها را در نقد به شبخوانی خواهم رسید.
خلاصه دوستانه بگویم، اگر میخواهی كاری بكنی باید از این پیررند و فیلسوف شاعر و این زنگی مست قونیه و دیگرها، كولهباری گرانسنگ ببندی و با شعرها و قالهاشان اخت بشوی، این را به عنوان دستور نمیگویم، بل به منظور طرح مسئله است برای من و تو كه بعدها دیگر فرصت خواندن نخواهیم داشت و فقط نوشتن میماند، حالا كه آنجا افتادهای این راهها را پشتسر بگذار زبان هم یادت نرود و تازه جور بودن با خاك و درخت و زمین همان ده كه زمینه اصلی شعر تو خواهد بود و با دردهای مردمان آن سامان و فضایشان نه با دیدی سطحی و گذرا بلكه باید نشست و با دو كنده و رنجها را دید فیالمثل قالیبافیهاشان را و توشه گرفت و غنی شدوگرنه توی روزگاری كه ما هستیم متشاعر خیلی هست و شاعر انگشتشمار و این ما هستیم كه باید ببینیم كه اگر به حقیقت هیچكارهایم دنبال كارمان برویم و این راه سختی است كه شاعر بودن و با زمانه بودن كه با تلاش دوجانبه در كتاب و بیشتر در زندگی حقیقتی و زاینده مایه میگیرد، نه از حرف فلان آدم و یا گپزدنهای بیهوده كافهها و قهوهخانهها.
و این حرفی است كه شاملو زده است كه پس از همه گشت و گذارها در ادبیات فرانسه بازگشتش به حافظ است و اگر قبول كنیم كه این حرف كوچه علیچپ نیست و حضرتش این گم نكرده است به جویندگان موارد تقلید او در ترجمههایش و شعرهای فرانسه برای ما درسی است كه با همه پرداختن به ادبیات دیگر كشورها باز بازگشتی داشته باشیم به خاك این سرزمین.
میبینی كه چهطور بالای منبر رفتهام، میبخشی بهانهای برای پر كردن كاغذ بود كه بیمصرف افتاده بود اگر كتاب خواستی بنویس تا بفرستم یا بیارم – میبینی هنوز امید آمدن دارم .
قربانت – به امید دیدار گلشیری